خشتنامه

رجبی نامه

kheshtname — Wed, 25 Jun 2008 16:15:18 GMT

خدایا به خاطر این مطلبی که می نویسم از تو عذر می خواهم ، شاید ببخشی مرا به دلیل این که در گفتارم احساس شخصی ام دخیل شد:

روزگار عجیبی است ، به جای اینکه مردم خود را روی اسب نگه دارند از اصل به زمین می کوبند !

همین فاطمه رجبی که از چادر سرش تا تحصیلات و آزادی بیانش را مدیون قالیباف هاست حالا اینطور به آنها می تازد .

گاهی وقتها دلم برای شهیدان می سوزد ، رفتند ، سر دادند ، جان بخشیدند و پر گرفتند تا یتیمانشان تحت تاثیر کلام افرادی باشد که نه تنها از ادب بویی نبرده اند که دیگران را نیز به ضعف خود محکوم می کنند .

پست و ذلیل اصطلاحات جدید سیاسی است که در ادبیات بی ادبان حاکم است . وای بر ما که در این زمانه هستیم و چنین به مسلمانی مسلمانان تهمت می زنند .

اگر این رفتار رفتار خوارجی نیست پس نهروانی ها چه کردند ؟ مگر نه اینکه پشت پیشانی پینه بسته و چهره منور خود خباثت داشتند ؟ آیا تعریف دیگری برای جهل هست ؟

خانم رجبی ، من نه از خانواده شهیدم و نه داعیه درک این مقام را دارم ، ولی به خدای لا شریک شهادت می دهم که باید در روز قیامت جوابگوی این قشر باشید !

بعضی وقت ها اشک های قالیباف را به یاد می آورم که از پرواز بدون وداع برادرش می گفت ! همین مردی که حالا به توهم شما آدم موصاد است و برای رئیس جمهور شدن از شیوه های بلری استفاده می کند .

اف بر شما که اینچنین بی حرمتی را در دستور کار خود قرار دادید و همسر محترمتان هم به مثابه پدری که از ناسزا گویی فرزند لوسش لذت می برد فقط همان خنده بی نمک را تحویل می دهد .

شاید اگر کس دیگری بجز دختر مرد بزرگی چون مرحوم دوانی این نامه را نوشته بود لحنش را به کم کاری والدینش در خصوص تربیتش نسبت می دادم !

*پ.ن:

خوش به حالت حاج احمد متوسلیان که رفتی و امروز از کسانی که چادر به سر می کنند طعنه پوتین های خاکی ات را نمی کشی!

چمران نامه

kheshtname — Fri, 20 Jun 2008 12:53:18 GMT

همتون تا حالا تی شرت هایی با عکس چه گوارا رو تن دوستان دور و نزدیک دیدین، پسرایی که با این تی شرت ها می خوان چپی و انقلابی بودن خودشون رو ثابت کنن، روحیه ای که عموما هم تو این آدم ها وجود نداره، ولی بسیاری از همین جوونا اصلا نمیدونن "چه" کجایی بوده، چیکار کرده و اصلا برای چی معروف شده! الان زنده است یا خیلی وقت پیش مرده، اصلا چه ربطی به ما داره و یه سری از این سوالا.

فقط این لباس رو می پوشن که بگن ما با مد پیش می ریم و از دنیا مطلعیم! غافل از این که لباس زیرشون "تامی هیلفیگر" نژاد پرسته و روش پرچم امریکاست، "کوکاکولا" میخورن و عاشق "مک دونالد"ن! این یعنی اهدافی که چه بای مبارزه با نظام سرمایه داری دنبال می کرد!!!!!

گذشته از این حرفا دیروز تو رسانه ملی برنامه ای دیدم که واقعا دلم سوخت، به حال خودم، به حال خودمون، و به حال اونایی که فدایی امثال من نمک نشناس شدن! واسه ماهایی که مرغ همسایه رو قاز می دونیم و براش سرو دست میشکنیم!

البته تو این شلوغی خواننده ها و سوپر استارها و رمان ها و قهرمانای خیالی هالیوودی و بالیوودی خیلی ها یادشون رفته که یه روزی روزگاری یه دکتر که از نظر علمی واقعا جزو بهترین های میلیاردها آدم این دنیا بود از امریکایی که سرزمین موعود خیلی ها بود بیرون اومد و رفت تو بیابونای مصر آموزش نظامی دید، بعد از یه مدت سر از لبنان در آورد و دست به کارای انقلابی بزرگی زد که تا سالهای سال فراموشش نمی کنن!

بعد به ایران اومد و در حالی که همه انتظار داشتن این دکتر هم مثل خیلی ها وارد بازی سیاست و قدرت بشه سر از جبهه درآورد و تشکیلات جنگ های نامنظم یا همون "چریکی" رو راه انداخت.

نمیدونم یادمون هست یا نه ولی این دکتر یه روز تو دهلاویه مجرح شد و با تمام زیبایی های دنیا خداحافظی کرد و رفت: "ای حیات! با تو وداع می‌کنم. با همه زیبائی‌هایت ؛ با همه مظاهر جلال و جبروت ؛ با همه وجود وداع می‌کنم ، با قلبی سوزان و غم آلود به سوی خدای خود می‌روم ، و از همه چیز چشم می‌پوشم....

ای پاهای من! می‌دانم شما چابکید ، می‌دانم که در همه مسابقه‌ها گوی سبقت را از رقیبان ربوده‌اید ، می‌دانم که فداکارید ، می‌دانم که به فرمان من مشتاقانه بسوی شهادت، صاعقه‌وار به حرکت در می‌آیید.

اما من آرزوئی دارم ، من می‌خواهم که شما به بلندی طبع بلندم به حرکت درآیید ، به قدرت اراده آهنینم محکم باشید ، به سرعت تصمیمات و طرحهایم سریع باشید ؛ این پیکر کوچک ، ولی سنگین از آرزوها و نقشه‌ها و امیدها و مسئولیت‌ها را ، به سرعت مطلوب ، به هر نقطه دلخواه برسانید .

در این لحظات آخر عمر آبروی مرا حفظ کنید ، من چند لحظه بعد به شما آرامش می‌دهم ، آرامش ابدی ! دیگر شما را زحمت نخواهم داد.

دیگر شب و روز شما را استثمار نخواهم کرد ، دیگر فشار عالم و شکنجه روزگار را بر شما تحمیل نخواهم کرد ، دیگر به شما بی‌خوابی نخواهم داد.

و شما دیگر از خستگی فریاد نخواهید کرد .

از درد و شکنجه ضجه نخواهید کرد ، از بی‌غذائی ، از گرما و سرما شکوه نخواهید کرد ، آرام و آسوده ، برای همیشه ، در بستر نرم خاک ، آسوده خواهید بود ، اما...

اما این لحظات حساس ، لحظات وداع با زندگی و عالم ، لحظات لقاء پروردگار

لحظات رقص من در برابر مرگ

باید زیبا باشد."

خاک بر سر ما که جای این موجود فرا انسانی تو زندگی و رفتار و عقایدمون خالیه!

زندگینامه چمران رو که میخوندم دلم شکست، وقتی که گدایی رو دیده بود و چون نمیتونست جایی براش پیدا کنه تا صبح تو سرما پیشش موند! کدوم یکی از اسطوره های خیالی دنیا از همچین سابقه ای حتی تو رویا پردازی های مسخرشون برخوردارن؟ عادت کردیم داستان دخترک کبریت فروش رو بخونیم، ژان والژانی که هرگز وجود نداشته رو دوست داشته باشیم و چه گوارای جنگجو رو عاشقانه بپرستیم!گم شدیم تو شلوغی زرق و برق یه مشت ستاره ای که با دست خالی هم میشه چیدشون!

یه سری مطالب از این شهید بزرگوار پیدا کردم که تو روز سالگرد شهادتش دیدم میتونه بهترین چیز برای مطالعه باشه!

برای آشنایی بیشتر مطلب مهمب در خصوص شهید بزرگوار، دفاع مهندس سحابی از چمران، مرثیه ای برای دکتر شریعتی از قلم شهید چمران، مطلب جالبی در خصوص دکتر، عکس همرزمان دکتر، عکسی از سید مجتبی هاشمی و زندگینامه و وصیت نامه شهید چمران رو ببینید.

قالیباف نامه

kheshtname — Mon, 02 Jun 2008 09:42:18 GMT

محمد باقر قالیباف که معرف حضور همه هست! دکتر و خلبان و سردار و شهردار و فرمانده لشکر و کاندید و ... خلاصه آچار فرانسه نظام رو میگم!

شهردار خوش تیپ تهرانی ها که خیلی از شهر ها به خاطر نداشتنش حسرت می خورن چند روز پیش تو یه اظهار نظر گفته بود که سیاست عرصه کثیفیه!

حرفی که روزی صد بار از زبان آدمهای معمولی بیرون میاد و هیچکس بهش توجه هم نمی کنه ، ولی وقتی دکتر قالیباف از این حرفا بزنه که خودش جایگاه سیاسی داره یه خورده تامل برانگیز می شه!

حالا چرا این بنده خدا این حرف رو گفته ما که هر چی فکر کردیم عقل کوچولومون قد نداد!

رفتیم از خودش پرسیدیم و جواب جالبی هم گرفتیم !

پیشنهاد میکنم شما هم بخونین تا ببینین که این رئیس دوست داشتنی که جدیدا خودش هم جزو سیاسیون محسوب می شه چرا از سیاست شاکیه:

"بنده در چند نوبت به گلايه و اعتراض از فضاي حاكم بر سياست كشور از آن به عناوين منجلاب سياسي و عرصه‌‌ي كثيف نام بردم برخي دوستان انتقاد داشتند كه اين تعابير كمي تند است و بهتر بود كمي‌ نرم‌تر بحث را مطرح مي‌كردم.

به دلايلي قبول ندارم آنچه را واقعاً در عرصه‌ي سياسي در جريان است با تعابير بهداشتي‌تر لاپوشاني كنيم. تعارف نمي‌توان كرد. انكار مشكلات يا كوچك كردن آنها دردي را دوا نمي‌كند. به خصوص در عرصه‌ي ارزشي و اخلاقي نمي‌توانيم با تعارف، خوشبيني‌هاي غير واقعي، واقعيت‌ها را انكار كنيم.

براي رفع مشكلات بايد آنچه كه هست را بپذيريم و اين قدم اول براي حل آنهاست.

بنده به هيچ وجه از اصلاح اوضاع نااميد نيستم اعتقادي هم به سياه ديدن واقعيت‌ها، هر چند كه تلخ باشند ندارم، اميدواري را هم يك وظيفه‌ي اخلاقي قلمداد مي‌كنيم تلاش براي آفرينش اميد و نشاط انگيزي را هم وظيفه‌ي مسئولين نظام، همه‌ي روشنفكران و دلسوزان كشور مي‌دانم اما انكار واقعيت‌هاي تلخ هيچ نسبتي با اميد آفريني ندارد، اتفاقاً آنگاه كه به وجود مشكلات اذعان مي‌كنيم اميد براي حل آنها هم ايجاد مي‌شود.

من مي‌گويم مگر نه اينست كه انقلاب ما در صدد درانداختن طرحي نو براي سياست بود كه همراه و در هم تنيده با اخلاق و معنويت باشد و وجه مميزه انقلاب و نظام ما مگر چيزي غير از پيوند اخلاق و سياست بود، انقلاب ما وعده‌ي توسعه، پيشرفت و شكوفايي در همه‌ي ابعاد زندگي مردمان جامعه را مي‌داد و ادعا داشت كه در اين ابعاد زندگي، بعد معنوي و روحي آن هم لحاظ مي‌شود و اتفاقاً عرصه‌هاي مادي هم با معنويت و اخلاق سامان پيدا مي‌كند. ديگران قبل از ما و بهتر از ما به توسعه رسيده بودند ولي ما بر آنها خرده مي‌گرفتيم كه در رسيدن به اين توسعه اخلاق را وانهاده‌اند و سياست‌ و جامعه‌ي بي‌اخلاق را نكوهش مي‌كرديم و نويد نظام سياسي را مي‌داريم كه بر پايه اخلاق شكل گرفته است.

آيا اكنون مي‌توانيم ادعا كنيم كه به اين هدف و آرمان بزرگ نائل گشته‌ايم.

آيا سياست ما به انواع نيرنگ و فريب‌‌ها، بي‌صداقتي‌ها، بي‌مسئوليتي‌ها، تهمت‌ها و افتراها رياكاري ها و قدرت طلبي ها آغشته نشده است.

زماني ادعا مي‌كرديم كه اگر دنبال قدرت هستيم براي بسط ارزشهاي انساني و اخلاقي است. اكنون هم البته همان ادعا را داريم اما در راه رسيدن به قدرت از هيچ بي‌تقوايي حذر نمي‌كنيم.

ماكياولي بنيانگذار سياست نوين غرب به سياستمداران اين نسخه را تجويز كرد كه مي‌توانند اخلاق را ناديده بگيرند و دروغ بگويند و از هر وسيله‌اي براي رسيدن به هدف بهره بجويند.

اما توجه داشته باشيم كه هدفي كه ماكياولي براي سياستمداران ترسيم مي‌كرد وحدت و اقتدار ملي و استواري حكومت بود

ما وعده كرديم كه ما وحدت و اقتدار و منافع ملي را همراه با اخلاق، صداقت، پاكي و راستي تحقق خواهيم بخشيد و عده‌اي كه دل‌هاي بسيار را جذب خود كرد و همگان احساس كردند كه اتفاق بزرگي در حال وقوع است. اما اكنون سياستمداران ما دروغ مي‌گويند تهمت مي‌زنند آبرو مي‌ريزند، هيچ مسئوليتي نمي‌پذيرند اما هيچكدام از اينها را در راه كسب منافع ملي مرتكب نمي‌شوند بلكه در جهت منافع شخصي و گروهي خود اخلاق را زير پا مي‌گذارند.

مي‌گوييم چون هدف ما بر پاساختن عدالت و اصلاح امور انسانهاست و اين هدف مقدسي است پس براي رسيدن به اين هدف والا مي‌توانيم آبروي مخالفان خود را بريزيم به آنان تهمت بزنيم و دروغ ببنديم. ما چون هدفمان اصلاح كشور و آباداني ملت است به رأي مردم هم نياز داريم مي‌توانيم وعده‌هاي دروغين بدهيم. چون پيشرفت كشور و بسط ارزشهاي اخلاقي به تداوم قدرت ما بستگي دارد پس ما حق داريم كه مسئوليت برخي عملكردهاي خودمان را نپذيريم و آنها را به ديگران نسبت دهيم.

در واقع چون هدف ما مقدس است وسيله‌ي آن هم هر چه باشد توجيه پذير است. و اين چيزي نيست جز بنيان اصلي تئوري ماكياولي، بنده در رابطه‌ي اخلاق و سياست بحث فلسفي نمي‌كنم. به تفاوت اقتضائات و ويژگي‌هاي عرصه‌ي سياسي با ساير عرصه‌ها هم واقفم مي دانم كه عرصه سياسي متفاوت از ساير حوزه هاست و ويژگي ها، الزامات، نيازمندي ها و شيوه هاي رفتاري خاص خود را دارد. اما به هيچ عنوان، دروغ، تهمت، باند بازي و بي مسئوليتي را توجيه پذير نمي‌دانم.

سياستي كه همراه با اخلاق نباشد هماني است كه در عرف جامعه‌ي ما معروف است كه ‌پدر و مادر ندارد. همان سياستي كه امام راحل آن را به اهل خود وانهاد و سياست همراه با اخلاق را بنيان گذاشت و سياست بدون اخلاق را سياست بازي دانست.

سياست عرصه‌ي تدبير امور و اصلاح اوضاع كشور است ما به سياست‌ورزي نياز داريم مي‌دانيم كه سياست با قدرت ملازم است براي قدرت هم بايد رقابت كرد رقابت هم آداب و مناسبات خود را دارد اما حرف من اين است كه مي‌توان براي رسیدن به قدرت رقابت کرد ولی اخلاق را هم زیر پا نگذاشت.

اخلاق را هم صرفاً در رقابتهای سیاسی خلاصه نکنیم اخلاق را اگر درست بشناسیم همه ی عرصه های عملکرد سیاسی ما را در بر می گیرد.

هنگامی که سیاستمداری وعده ای می دهد اما برای تحقق آن برنامه ای ندارد و راه عملی کردن آن را نمی داند بی اخلاقی کرده است.

سیاستمداری که امروز در یک جایگاه و مقام حرفی می زند و فردا در مقامی ديگر آن را نفی می کند. اخلاق را زیر پا گذاشته است.

مدیری که مسئولیت رفتار سازمان و مجموعه خود را نمی‌پذیرد رفتار غیر اخلاقی مرتکب شده است.

مسئولی که نصیحت ناصحان دلسوز و متخصصان حوزه ی عمل خود را نمی‌شنود رفتارش با اخلاق عجین نبوده است.

این فهرست را می توان و باید ادامه داد مصادیق اخلاق در سیاست را باید عینی کرد نباید نگاه ها به حضور اخلاق در سیاست به شکل کلی و حالت فلسفی و انتزاعی طرح شود.

باید نویسندگان ما نشان دهند که با اخلاق می توان تک تک رفتارهای سیاستمداران را بررسی و تحلیل کرد و نسبت هر رفتاری را با اخلاق سنجید.

بنده در راه اخلاقی کردن سیاست هم به صرف نصیحت و اندرز گویی معتقد نیستم باید ساختارها و مناسبات روابطی که به رفتاری غیر اخلاقی منجر می شود را شناخت و اصلاح کرد.

بنده اگر عرصه سیاسی را به عنوان منجلاب توصیف کردم از باب فاصله ای است که این عرصه که با اخلاق گرفته است. و به بی اخلاقی و ضد اخلاقی ها آلوده گشته است.

پيوند اخلاق و سياست را محوري ترين يا يكي از محوري ترين ايده هاي انقلاب اسلامي مي دانم. اگر هم از تعابير تند استفاده كردم، قصدم هشدار دادن و جلب توجه دلسوزان كشور به يكي از معضلات اصلي كشور و نظام بود. خواستم همه ي سياسيون ما به خاطر اين حرف من يكبار به اين حوزه بنگرد كه آيا واقعا آنچه هست آني است كه بايد باشد. نا اميد نباشيم اما بپذيريم كه از منظر اخلاقي عرصه ي سياسي كشور ما قابل قبول نيست."

kheshtname — Fri, 08 Feb 2008 15:13:33 GMT

نمیدونم

اینقدر میخوام بنویسم که خسته بشی، اینقدر میخوام گله کنم که سقف آسمون خراب بشه، اینقدر میخوام شکوه کنم که به اندازه یک عمر کسی نای خوندن نداشته باشه، اونقدر میخوام دلتنگی کنم که...

وقتی می رفت آخرین چیزی که دیدم یه آردی یشمی بود که داشت دور میشد، همش فکر میکردم که الان از خواب میپرم، الان بر میگرده و میگه بازم میشه یه کاری کرد، برمیگرده و یه راه حل بهم نشون میده که با انجامش میدونم که به نتیجه می رسیم، ولی رفت...

هرچی از دور نگاه کردم که برگرده و با دست بهم اشاره کنه که بیا هیچی ندیدم، یهو موندم وسط دوازده میلیون آدمی که داشتن با هم وز - وز میکردن و از کنار من رد می شدن، دوست داشتم حداقل بعضی هاشون مسخرم کنن ولی همینطوری میرفتن، دنیا داشت دور سرم میچرخید، درست مثل اینکه پرگار داشت دور سوزنش خط می کشید!

اشک داشت تو چشمم موج می زد، وقتی از صورتم سر خورد و رفت پایین حتی جون نداشتم که پاکش کنم، یخ کرده بودم، گلوم درد میکرد، میخواستم داد بزنم:" ...! " هیچ حرفی برای گفتن نداشتم، هیچی!

وقتی رسیدم خونه همه چیز پیش چشمم اومد، درست مثل مردن بود، تمام خاطره ها مثل یه نوار ویدئویی از جلوی چشمم رد شد تا اینکه آردی یشمی...

مردم...

وقتی داشتم می مردم خیلی چیزها میخواستم بگم، خیلی شعرا میخواستم بخونم، ولی حیف، مرگ هیچوقت به آدم نمیگه که کی میخوام بیاد دنبالت!

گیر کردم وسط آسمون و زمین، کاشکی زودتر سقوط میکردم، یا پرواز...!

فعلا که پروازها همه کنسل شده بودن، همه اونایی هم که پرواز می کردن اوور بودن، حتی واسه یه نفر هم جا نداشتن!

خونه خیلی سنگین بود، از در که تو اومدم نمیتونستم با هیچکس حرف بزنم، فقط یه کار کردم، رفتم...

اینقدر توی راه تو دلم داد زدم که گوشم کر شد، قدم میزدم، همینجور که راه میرفتم حرف میزدم:

" سلام، خوبی خدا؟ دمت گرم! من که حرفی ندارم بخدا، ولی یادش بخیر، همه چیز داشت خوب میشد، همه چیز داشت میافتاد رو غلتک، همه چیز داشت جفت و جور می شد، یادته خدا؟

تو که بد منو نمیخوای که، منم واسه همین هیچی نمی گم، هیچی..."

خیلی رفتم ولی نرسیدم، دیگه با هیچکس در مورد هیچی صحبت نکردم، خسته بودم، تشنه بودم، مرده بودم...

اون روز خیلی راه رفتم، خیلی شعر خوندم، خیلی فکر کردم... ولی یه کاری رو نمیتونستم نکنم، گریه کردم...

*پ.ن1:

تا اطلاع ثانوی تعطیل است

*پ.ن2:

لطفا هیچ توضیحی از من نخواهید

دستی زغیب قافیه را کربلا گذاشت

kheshtname — Sun, 20 Jan 2008 16:05:18 GMT

با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد

در خود تمام مرثيه ها را مرور کرد

ذهنش ز روضه ها ي مجسم عبور کرد

شاعر بساط سينه زدن را که جور کرد

احساس کرد از همه عالم جدا شده است

در بيت هاش مجلس ماتم به پا شده است

در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت

وقتي که ميز و دفتر و خودکار دم گرفت

وقتش رسيده بود به دستش قلم گرفت

مثل هميشه رخصتي از محتشم گرفت

بار اين چه شورش است که در جان واژه ها ست

شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست

بي اختيار شد قلمش را رها گذاشت

دستي زغيب قافيه را کربلا گذاشت

يک بيت بعد ، واژه ي لب تشنه را گذاشت

تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت

حس کرد پا به پاش جهان گريه مي کند

دارد غروب فرشچيان گريه مي کند

با اين زبان چگونه بگويم چه ها کشيد

بر روي خاک و خون بدني را رها کشيد

او را چنان فناي خدا بي ريا کشيد

حتي براش جاي کفن بوريا کشيد

در خون کشيد قافيه ها را ، حروف را

از بس که گريه کرد تمام لهوف را

اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت

بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت

اين بند را جداي همه روي نيزه ساخت

"خورشيد سر بريده غروبي نمي شناخت

بر اوج نيزه گرم طلوعي دوباره بود"

اوکهکشان روشن هفده ستاره بود

خون جاي واژه بر لبش آورد و بعد از آن...

پيشاني اش پر از عرق سرد و بعد از آن ...

خود را ميان معرکه حس کرد و بعد از آن ...

شاعر بريد و تاب نياورد و بعد از آن ...

در خلصه اي عميق خودش بود و هيچکس

شاعر کنار دفترش افتاد از نفس...

*پ.ن:

شاعرش رو نمیشناسم ولی شعرش واقعا محشره

*پ.ن:

شاعرش رو پیدا کردم. "حمید برهانی"